Kiedy na świecie w pełni trwał już gospodarczy kryzys, Polska zmierzała w zupełnie inny kierunku i notowała wzrosty na polu gospodarki i przemysłu. Miało to bezpośredni związek z dotacjami unijnymi, które szerokim pasmem spływały do nas z Brukseli i zasilały kasy samorządowe oraz konta prywatnych inwestorów. Żeby jednak dotacje przeznaczane były zgodnie ze swoim celem, wprowadzono specjalne umowy na mocy ustaw i regulaminów, określające zakres obowiązków donatora (działanie 9.3) oraz obowiązków osoby, instytucji korzystającej z dotacji (działanie 10.3). Takie umowy gwarantowały uczciwe inwestowanie pieniędzy dla dobra i korzyści nie tylko poszczególnych firm czy samorządów, ale też większości społeczeństwa (np. inwestycje ochrony środowiska czy przyjazne środowisku – budowanie wysypisk, oczyszczalni ścieków). Szczególne znaczenie mają tu inwestycje na tle energetycznym, jak modernizacja linii, przekształcanie systemów zarządzania i efektowna dystrybucja energii. Wszystko to określone zostało dokładnie w umowach na linii Unia Europejska – Polska i miało za zadanie unowocześnić systemy energetyczne w Polsce.

Czy cel został osiągnięty? W pewnym stopniu na pewno, bowiem już dziś mamy zapewnione o wiele większe bezpieczeństwo dostaw gazu i energii niż miało to miejsce jeszcze kilka lat temu. Gwarantuje się nam także bezpośrednią pomoc w razie zagrożenia z tym związanego oraz finansowanie projektów, które mogą poprawić sytuację energetyczną nie tylko Polsce, ale także w reszcie krajów członkowskich.