Wspólna polityka handlowa

Polityka Unii Europejskiej

Polityka handlowaWspólna polityka handlowa odgrywa bardzo ważną rolę w procesie integracji europejskiej.

Została ona opisana w traktacie rzymskim, w art. 110 do 116. Poprzez przynależność do unii celnej UE bierze udział w rozwoju światowego handlu oraz przyczynia się do znoszenia barier i ceł. Zakres przedmiotowy wspólnej polityki handlowej został zawarty w art. 133 Traktatu Ustanawiającego Unię Europejską, a główne jego zamierzenia, dotyczące handlu z krajami trzecimi, są następujące:

- stosowanie jednolitych zasad i procedur (szczególnie jeśli chodzi o taryfy)

- zawieranie układów taryfowych

- zawieranie układów handlowych

- ujednolicenie środków polityk: eksportowych oraz antydumpingowych i subwencyjnych

Poprzez wstąpienie UE do Światowej Organizacji Handlu w 1994 roku oraz przy uwzględnieniu decyzji Trybunału Sprawiedliwości, do art. 133 został wprowadzony dodatkowy zapis na mocy Traktatu Nicejskiego. Mówi on, że wspólna polityka handlowa obejmuje także umowy z zakresu handlu usługami oraz handlowe aspekty własności intelektualnej w obrębie kompetencji Unii. Natomiast 'umowy dotyczące handlu usługami kulturalnymi, audiowizualnymi, edukacyjnymi, socjalnymi oraz zdrowotnymi nadal wchodzą w zakres kompetencji dzielonych między Wspólnotę a państwa członkowskie.'

Przystąpienie Unii Europejskiej do WTO wiąże się z tym, że im większy dostęp polskich towarów na rynkach krajów trzecich wchodzących w skład Światowej Organizacji Handlu, tym mniejsza ochrona przed importem towarów do Polski oraz większa konkurencjach na rynkach. Warto dodać, że Wspólnota nie podpisała umów o wolnym handlu z takimi krajami jak Chiny, Australia, USA, Nowa Zelandia, Japonia oraz Indie, a handel z tymi krajami oparty jest na zasadzie Klauzuli największego uprzywilejowania (KNU), która wynika z postanowień WTO.